Facebook

Ekosystemy wodne w projektach biologicznych

Z:A 75

KATEGORIA: Praktyka

Przy współpracy z biologami i technologami architekt może odtwarzać najbardziej niedostępne ekosystemy – dno oceanu, ujście rzeki z zaroślami mangrowymi czy piaszczyste i skaliste wybrzeża. W zależności od interpretacji, nastroju widza lub jego zainteresowań wodny świat może się stać opowieścią o transcendencji, narodzinach, śmierci.

Film Wielki błękit Luca Bessona, w którym ocean potraktowano jako metaforę życia, nie tylko mnie zmienił i popchnął w kierunku nurkowania, lecz także zainspirował projektowo. Jacques Mayol – człowiek--delfin, pochłonięty ekstremalnym sportem, którego istotą jest balansowanie na granicy życia i śmierci, pokazał potęgę natury. Hipnotyzujące podwodne zdjęcia po jakimś czasie zmieszały się z moimi własnymi wizjami. Projektowanie wielkich zbiorników z fauną wód otwartych oceanów i mórz sprawiło, że zatraciłam profesjonalny dystans, który dzieli architekta od obiektu jego zainteresowań. Jak się okazuje, mamy dużo więcej wspólnego ze zwierzętami podwodnymi, niż mogłoby się wydawać, a ocean najwięcej nam mówi nam o nas samych (James Nestor, Głębia).

Wielki błękit

Film Luca Bessona stał się dla mnie niesłychanie inspirujący. Pierwsze zbiorniki wodne z afrykańskimi biotopami podwodnymi powstały we wrocławskim Afrykarium jako pole doświadczalne dla następnych projektów. W kubaturze 180 000 m3 zmieszczono baseny wypełnione 16 milionami litrów wody oraz krotności jej wymian. Każdy zbiornik zasiedlony przez zwierzęta miał całkowicie inne wymagania dotyczące jej składu i stanu. W tym celu pod obiektem na powierzchni 9000 m2 powstała „fabryka” oczyszczania i przygotowywania wody połączona z systemem podtrzymywania życia Live Support System.

Żeby poczuć głębię, której doświadczyć mogą tylko nurkowie, należało zaprojektować całą misterną scenografię, zbudować modele 3D wszystkich ekosystemów, poznać  nawyki i potrzeby zwierząt oraz przestudiować charakterystyczne formacje skalne podwodne i nadwodne.

Wielkie technologie

W całym obiekcie zastosowano wiele technologii, w zależności od wymagań zbiorników wodnych. Poza wykorzystaniem materiałów z atestami do wody pitnej należało przewidzieć rozwiązania oparte na materiałach odpowiednich do kontaktu z wodą słoną i słodką, mrozoodpornych, wytrzymałych na ścieranie i uszkodzenia mechaniczne, które mogą zostać spowodowane przez duże ryby oraz ssaki morskie, np. rekiny, hipopotamy, manaty. W celu wykonania detali skał użyto impregnatów do betonu odpowiednio barwionych pigmentami i powstrzymujących penetrację przez glony. Dna oraz ściany zbiorników zaizolowane zostały żywicami polimocznikowymi o rozszerzalności liniowej na poziomie 400%.

Woda w akwarium z rekinami uzdatniania jest w zaawansowanych procesach technologicznych. Spływa ona z akwarium przez ociekowy filtr biologiczny. Dalej rozłącza się na górną część filtra biologicznego i przepływa przez specjale złoże, na którym rozwija się czynna warstwa biologiczna. Następnie wpada do zbiornika retencyjnego, skąd jest pobierana przez pompy obiegowe i tłoczona przez filtry ciśnieniowe wypełnione złożem. Potem zostaje przepuszczona przez lampy UV, gdzie następuje proces dezynfekcji, a później skierowana do dysz napływowych w akwarium. Woda jest pobierana przez pompy obiegowe bezpośrednio ze zbiornika i tłoczona przez filtry ciśnieniowe wypełnione złożem.

W układzie odpieniania pobiera się ją bezpośrednio z akwarium rekinów do układu odpieniaczy, które stanowią główne urządzenia wpływające na jej jakość w zbiorniku. Podczas odpieniania woda jest oczyszczana poprzez usuwanie materii organicznej w procesie wytwarzania piany. Stanowi ona również element wychwytujący drobne mechaniczne zanieczyszczenia. Wodę w urządzeniu wzbogaca się w mieszankę powietrzno-ozonową. Odpieniacz białek przyczynia się do optymalizacji potencjału redox (ORP), oddziałuje na przejrzystość i odczyn pH wody oraz ogranicza potrzebę częstych podmian w układzie. Ozon, jako silny utleniacz dozowany do układu filtrującego, wpływa na zwiększoną wydajność filtracyjną samego odpieniacza. Redukuje on również patogeny w zbiorniku (działa jako sterylizator) oraz niepożądane zabarwienie wody (poprzez utlenianie materii organicznej odpowiedzialnej za zmianę jej barwy).

Następnie woda kierowana jest do kolumny odgazowania wypełnionej materiałem odpowiednim do optymalnej dyfuzji gazów pomiędzy nią a powietrzem atmosferycznym. Później wędruje ponownie do zbiornika retencyjnego, z którego pobierana jest przez pompy obiegowe i tłoczona bezpośrednio do akwarium w celu zwiększenia cyrkulacji wody w obiegu. W ten sposób cykl wody, która jest początkiem życia, zamyka się.

Dorota Szlachcic
Dorota Szlachcic
Architekt IARP

ArC2 Fabryka Projektowa i Szlachcic Architekci, Profesjonalista Roku 2014 „Forbesa” w kategorii architekt, laureatka Honorowej Nagrody SARP Wrocław 2015, od 2009 roku projektuje głównie projekty biologiczne

reklama

Warto przeczytać