OGÓLNOPOLSKIE CZASOPISMO IZBY ARCHITEKTÓW RP / NAKŁAD KONTROLOWANY 13 100 EGZ.
 
 
Zawod:ArchitektPortal_Z:A
 
 
 
 
Wyszukiwarka_Z:A  
  Reklama    
   
 
         
Z:A
| PRAWO ZA  DEFEKTY PRAWA INWESTYCYJNEGO |
|_03/2013  ZA

 

 

Paragraf 19
/// arch. Bożena Nieroda, arch. Wojciech Gwizdak, architekci IARP /// fragmenty

Dołącz na Fb


///
wersja
beta_2
serwisu
///

AKTUALNY NUMER

Zamów Z:A drukowany

Pobierz Z:A_free

> Zamów prenumeratę

WYDANIA ARCHIWALNE

> Czytaj wybrane artykuły

> Zamów Z:A_drukowany

> Szukaj w archiwum

> Pobierz Z:A_free (pdf)

> e-Newsletter Z:A

Gwałtowny rozwój motoryzacji wygenerował potrzebę urządzania parkingów. W naszym kraju kluczowym przepisem określającym zasady lokalizowania w przestrzeni działki miejsc postojowych jest paragraf 19 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Badanie czy § 19 oraz towarzyszące mu § 18 i § 20 wspomagają rozwiązywanie problemu lokalizacji parkingów, niestety nie napawa optymizmem.

       
Paragraf 19
       
       

Pole konfliktu = pole regulacji

Miejsca postojowe choć niepozorne, prawie dwuwymiarowe, to z racji funkcji budzą negatywne emocje. Źródłem konfliktów są najczęściej nikłe odległości parkingów od budynków oraz granic nieruchomości. Z jednej strony barykady znajdują się kierowca i pasażerowie chcący zatrzymać samochód jak najbliżej celu, a z drugiej pozostali użytkownicy przestrzeni, dążący do jak najdalszego odsunięcia pojazdów, zwłaszcza własności sąsiadów. Znalezienie rozwiązań godzących interesy i wprowadzenie ich do zbioru obowiązujących regulacji to typowe zadanie legislacji. Zredagowane przepisy winny być precyzyjne, jednoznaczne, ale też logiczne i akceptowane w społeczeństwie, w którym mają być stosowane. Tylko wtedy tworzyć mogą system wspomagający architektów, dający pewność, że proponowane rozwiązania projektowe respektujące przepisy takiego prawa, uznane zostaną za słuszne i prawidłowe.

Przepisy, aby mogły być uważane za racjonalne, winny przede wszystkim dostrzec, że charakter i zasięg „szkodliwości” samochodów zależny jest nie tyle od ich liczby, ale od częstotliwości z jaką uruchamiane są na parkingu oraz od ich typu (inna jest moc oddziaływań aut osobowych i ciężarowych). Odmienny bywa też najczęściej poziom tolerancji wobec samochodu „własnego” i „cudzych”. Ponadto oprócz problemu zagrożeń skażeniami motoryzacyjnymi, przepisy winny zauważać narastający niedobór miejsc postojowych, zwłaszcza na terenach zurbanizowanych.

Tajemne przesłanie paragrafu 19
Rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie idealnym aktem prawa nie jest. To zarówno wina samego rozporządzenia, jak i braku jego spójności z innymi elementami systemu. Wśród wielu jego niedoskonałości wyraźnie zaznaczają się te, które wynikają z regulacji Rozdziału 3, odnoszących się do miejsc postojowych. Ich sens nie do końca jest zrozumiały. Pozornie słuszne i szlachetne, po analizie każą stwierdzić, że cele, którym miałyby służyć nie są jasne, a środki i rozwiązania jakimi operują, dalece wątpliwe. Szczególnie negatywnie odznaczają się regulacje § 19, które warto w tym miejscu przytoczyć.

§ 19. 1. Odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż:

1) 7 m – w przypadku do 4 stanowisk włącznie, 2) 10 m – w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie, 3) 20 m – w przypadku większej liczby stanowisk, z uwzględnieniem § 276 ust. 1.

2. Odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż: 1) 3 m – w przypadku do 4 stanowisk włącznie, 2) 6 m – w przypadku 5-60 stanowisk włącznie, 3) 16 m – w przypadku większej liczby stanowisk.

3. Odległości, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się do sytuowania wjazdów do zamkniętego garażu w stosunku do okien budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także placów zabaw i boisk dla dzieci i młodzieży.

4. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 i 2, nie jest wymagane przy sytuowaniu miejsc postojowych między liniami rozgraniczającymi ulicę.

W całym Rozporządzeniu tylko paragraf 19 określa minimalne odległości wydzielonych miejsc postojowych, ale nie wiedzieć czemu czyni to jedynie dla samochodów osobowych. Tak jakby parkowanie tirów czy autobusów przy granicy działki lub pod oknami budynków wielorodzinnych nie stanowiło materii wymagającej prawnej regulacji. A przecież uciążliwość samochodów ciężarowych jest znacząco wyższa niż osobowych. Ponadto z powodu braku na gruncie regulacji budowlanych odpowiednich definicji pozwalających rozróżnić samochody osobowe od ciężarowych, stosowane są całkowicie odrębne przepisy a te powodują pojawienie się przykładowo problemu kwalifikowania samochodów z wmontowaną w środku „kratką” jako ciężarowe. Czy oznacza to, że samochodem z kratką możemy parkować przy granicy działki, a takim samym samochodem, ale bez kratki, już nie?

Analizując § 19 natrafiamy i na inne niejasności, w tym nakazujące postawić pytanie dlaczego prawodawca tak restrykcyjnie traktuje miejsca postojowe? Samochody stoją zaparkowane przeważnie z wyłączonymi silnikami, nie ma więc mowy o emisji spalin czy hałasie. Przepisy dopuszczają natomiast zaprojektowanie drogi wewnętrznej przy granicy działki czy też bezpośrednio w sąsiedztwie okien budynków. Czy droga wewnętrzna jest mniej uciążliwa niż miejsca postojowe? Wydaje się to dalece wątpliwe.

Zdziwienie budzi też wyłączenie z katalogu budynków zamieszkiwania zbiorowego, którym limituje się odległość miejsc postojowych od okien – jedynie hoteli. A przecież według definicji zawartej w § 3.5. znajdującej się w omawianym Rozporządzeniu – przez budynki zamieszkania zbiorowego należy rozumieć „budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny”.

Dlaczego prawodawca wykluczył hotele, a moteli czy domów wycieczkowych już nie? Jak logicznie wytłumaczyć, że samochód należy parkować z dala od okien motelu, chociaż podstawową funkcją moteli jest zapewnienie noclegu zmotoryzowanym podróżnym i tradycją jest możliwość parkowania pojazdów bardzo blisko pokoju motelowego?

(...)
To nie jest pełna treść artykułu. Jak przeczytać całość? Patrz poniżej.



> napisz do autorów: bozenanieroda@izbaarchitektow.pl, wojciech.gwizdak@2gstudio.eu

 
Cały artykuł możesz przeczytać w numerze Z:A_03/2013





Zamów Z:A drukowany

Pobierz Z:A_free


Zapraszamy do pobierania wydanych dotychczas numerów
Zawodu:Architekt w wersji PDF

 

> polecamy: artykuły on-line

> strona główna Z:A

 
Polecamy w Z:A
Nie można „deregulować” architekta inżynierem budownictwa
Sebastian Osowski,
na podst. informacji IARP

IZBA ARCHITEKTÓW
Tajny plan
zniszczenia świata

arch. Wojciech Gwizdak
FELIETON
Osiedle oparte
na współpracy

arch. Piotr Fokczyński

WYWIAD Z:A
Rodzina wielorodzinna w lokalu o trwałych ścianach
arch. Bożena Nieroda,
arch. Wojciech Gwizdak
DEFEKTY PRAWA
Wszyscy chcą
zostać architektami...

Bartosz Wokan
ARCH_I_KULTURA

 

 

 
 
 
 
    Copyright © 2004-2014 Izba Architektów RP. Wszelkie prawa zastrzeżone.  |  Zarządzanie serwisem i custom publishing: Oria Media.